Flaptekst

Piep. Een kleine biologie der letteren van Midas Dekkers 'Lezen doe je om te kijken wat er in een ander omgaat: iemand van het andere geslacht, een ander volk, een andere tijd. En wie is er anderser dan het dier? Kijk door de ogen van de dieren, ruik door hun neuzen en je krijgt er evenzovele werelden bij.' - Uit Piep. Een kleine biologie der letteren Midas Dekkers praat zoals hij schrijft en schrijft zoals hij praat: stellig, ironisch, eigenzinnig. Dekkers lézen is zonder meer een feest. Geen auteur is méér gekwalificeerd een spraakmakend essay over het thema TJIELP TJIELP - De literaire zoo te schrijven dan hij.

Recensie Henk Ellermann

Midas Dekkers vraagt zich af waarom er in zo weinig romans dieren een rol van betekenis spelen. Als ze al voorkomen dan is het vrijwel altijd als symbool voor een type mens, en dan nog vooral in fabels en kinderverhalen. In de literatuur domineert Freud. Het menselijk drama heeft daarom vaak de vorm van een onverwerkt verleden: een jeugdtrauma bijvoorbeeld. Maar Freud heeft in de echte wereld al lang afgedaan. Nu levert de wetenschap ons het idee aan dat de mens een dier is. Dat zou ook zijn weerslag in de literatuur moeten hebben. Maar dan zouden dieren serieus genomen moeten worden en kunnen dienen als spiegel waarin het menselijke naar voren komt. Dat vereist ook de individualisering van het dier. Weg met het stereotype dus. Elk dier zijn eigen karakter, binnen de soort waar hij onderdeel van is, dat geeft ruimte voor de mens als dier en voor het dier als beeld van het andere.

Midas Dekkers kent de literatuur en geeft met een flinke dosis citaten aan hoe het zou kunnen (Koolhaas bijvoorbeeld) en hoe het niet moet. Licht en luchtig is het boekje zeker, niet in het minst dankzij de volop aanwezige Dekkeriaanse humor.

Boekgegevens