Flaptekst

Dimitri Verhulst presenteert u de geschiedenis van de mensheid in minder dan tweehonderd pagina's, in een oerknal van taal. Vanaf het moment dat we uit het water kwamen gekropen en op twee benen gingen lopen tot en met de jaren dat we elkaar naar de andere wereld zijn gaan bombarderen. Evolutie als bildungsroman.

Recensie Henk Ellermann

't schrijft. 't is alwetend en vaneigens ook de eerste. 't trekt de woorden uit zijn wilde haren, pulkt zijn kiezen leeg, schudt het pus uit kaken en puisten, vermengt het met ezelinnenmelk, en druipt het zure roersel op de huid van zijn teef, het witte papier. 't schrijft.

't schrijft over 't: de mens die niet leert, die eeuwenlang blijft vozen, met dieren en teven en dingen. 't is de geile priester, de denker die moet kakken voor een idee, de hongerende kloothommel, de machtsdronken werper van bommen.. 't is iedereen en daarmee ook u. Schrijvertje trek, krak die nek.

't schrijft 't allemaal op in 186 pagina's met lellende zinnen en moordende woorden.

Maar Verhulst loopt alleen 's nachts in het bos en 't vertoornt zich dat het donker is. Een zwartboek in een even genotvolle als genotzieke stijl, dat is het geworden, maar verder net zo overbodig als een schemerlamp bij fel zonlicht.

Biblion Recensie

Gebonden editie van de in september 2008 gratis bij het blad Humo verspreide tekst. De titel is even slikken, maar daarna krijg je de geschiedenis van de mensheid in spetterend proza in een kleine 200 pagina's gepresenteerd. Personages zijn er niet echt in deze roman. Centraal staat 't, wat staat voor de mens in zijn algemeenheid. Pijlsnel wordt de lezer meegezogen, vanaf het op vaste wal kruipen van de mens, door momenten uit de geschiedenis, die - zonder al te veel verwijzingen - gemakkelijk te herkennen zijn, tot het nu. Een uiterst misantropisch wereldbeeld dat de Vlaamse schrijver (1970) de lezer voorhoudt. De mens staat, ook in latere ontwikkelingsmomenten, maar al te dicht bij de dieren; van hem is weinig goeds te verwachten. Verhulst heeft een ongemakkelijk geschreven. Eerder viel hij op met o.a. 'De helaasheid der dingen' en 'Mevrouw Verona daalt de heuvel af'. De roman is origineel qua invalshoek en wordt bij voortduring bijeengehouden door grotesk en bewonderenswaardig stijlvuurwerk. Vrij kleine druk.

(NBD|Biblion recensie, Jos Radstake)

Boekgegevens