Als ik me beweeg, spannen de draden zich in mijn hoofd. Als ik me niet beweeg zingen ze een snerpende toon, ieder een ander. Als ik me niet beweeg komen lange zinnen binnen. Als palingen wurmen ze zich door de porien van hoofd. Razendsnel kronkelen ze zich om de kabels, fel, zonder ze aan te raken. Hun ogen schieten vuur. De wereld druipt van hun af en blijft kleven aan de stalen kabels, maar het deert hen niet. De zinnen scheuren door mijn geheugen, maken ook dat poreus. Er hangt nog wereld druipend aan de strak gespannen draden als de zinnen al uit zicht zijn verdwenen. Het verzacht het snerpende zingen van de kabels niet als ik me beweeg.