Het is een kastje in een auto dat registreert hoeveel kilometers u rijdt. Het kastje bestaat nog niet. De benzinetank wel. Volgens mij registreert deze vrij aardig hoeveel kilometers iemand vermorzelt en corrigeert ook nog in de goede richting voor wild en zwaar rijden. In benzine zit verder geen elektronica die signalen uitzendt over waar iemand is. Een perfecte registratie van het aantal gereden kilometers gecombineerd met maximale privacy. Maar het is met benzine net als met cash: het komt, het gaat, en niemand weet hoe. Daarom komt er een kastje.

Er is een oorlog gaande tegen anonieme flows: We moeten pinnen en we moeten kilometeren. Cash flow and benzine flow maken plaats voor reeksen van "transacties". Het is zonde om aan die transacties niet zoveel mogelijk informatie te koppelen. Want ook het kilometerheffingkastje registreert natuurlijk niet alleen maar het aantal gereden kilometers, net zomin als het pinapparaat alleen maar euro's telt.

Privacy wordt in gevallen als deze vertaald in goed rentmeesterschap over verzamelde gegevens. Dat gaat natuurlijk een keer mis, soms met de beste bedoelingen, zoals het vangen van enge mensen, maar mis gaat het.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb persoonlijk niet veel tegen kilometerkastjes. Ik heb geen auto.

Wat me verbaast, steeds maar weer, is dat de auto, de eigen auto, met de man achter het stuur, zo belangrijk is. Kom aan de auto en het bittere gal is niet weg te zuigen uit de media, de kroeg en het familiefeestje. Dat is uiterst merkwaardig. De auto is zo ongeveer het meest gebruikersonvriendelijke instrument dat er bestaat. Je moet continue opletten, elke bocht moet je zelf nemen en zelfs even bellen levert het gevaar op van een hardhandige confrontatie met een andere auto, of boom, of mens.

Als nu alle wegen voorzien zouden worden van automatisch rondrijdende auto's, je mag ze ook coupés noemen, die gewoon naar een einddoel rijden zonder steeds aan een stuur of gaspedaal te moeten zitten, dan heb je werkelijk iets fraais, en iets dat lijkt op vrijheid, want je hebt alle tijd om te lezen, te bellen of te luisteren naar muziek, of te slapen, praten desnoods. En je betaalt gewoon, met muntjes lijkt me het beste, voor de gereisde afstand. Desnoods komt er een instelling dat gedurende de reis er niemand bij mag zitten. Dan betaal je iets meer. Afstand maal comfort: de normale economie van het reizen vormen dan de regels van het spel.

Al de bitterheid over het aantasten van de vrijheid door autogebruik te beboeten, of psychisch te verzwaren, is in feite een wens tot onvrijheid. Aandacht is het belangrijkste goed in deze wereld, adverteerders, bijvoorbeeld, spenderen tonnen per dag om aandacht te krijgen, maar de grote opslorper van aandacht, de auto, mag zijn gang gaan. Mensen willen onvrijheid onder het mom van diezelfde vrijheid.

Wat is dat toch? Weten mensen dan niks anders meer te doen dan.... ja... in wezen ... iets overbodigs!

Er zou een filosofie van de auto moeten komen. De belangrijkste vraag is dan: waarom willen mensen geen vrijheid, of in elk geval niet dat een overheid een infrastructuur voor vrijheid maakt. De tweede belangrijke vraag is dan: waarom wil de overheid geen infrastructuur voor vrijheid.

Henk Ellermann
Vrijdag, 11 december, 2009 - 17:00Laatst herzien op Zaterdag, 12 december, 2009 - 13:40