Het is vier uur in de ochtend en ik ben mijn slaap kwijt. Vanmorgen toen ik deur uitging zat hij nog in mijn voeten. Hij was zo zwaar dat ik me alleen slepend kon voortbewegen. Mijn slaap verstopt zich soms in mijn lichaam. Op andere dagen trekt hij zich terug in mijn oren en hoor ik niets meer, of in mijn handen, of mijn hoofd. Ik vind het extra vervelend als hij in mijn handen gaat zitten. Mijn zwaar hangende handen trekken mijn schouders neer en mijn rug krom. Niemand vindt mij dan nog aardig. Maar meestal verstopt hij zich niet, meestal strekt hij zich uit en vult hij mijn hele lichaam. Dan knabbelt hij zachtjes aan me. Eenmaal volgegeten blijft hij reizen door mijn rustende lichaam. Mijn slaap is een vrolijke reiziger als hij niet eet, zijn blij gemoed vult al mijn porien.

Mijn slaap is een wispelturige vriend.

Nu weet ik niet waar mijn slaap is, ik voel niets knabbelen aan mijn lijf, hoor niets lachen en niets is zwaar. Misschien is hij op dieet, al houdt hij het dan erg lang vol. Misschien heeft hij gewoon geen honger meer. Of ik ben minder lekker geworden. Ik word een dagje ouder. Niets wordt daar lekkerder van en ik zeker niet. Mijn vlees lubbert, mijn tanden dreigen uit te vallen en mijn haar wordt alsmaar dunner. Ik ben bang dat ik mijn slaap nooit meer vinden zal, dat hij uit me gestapt is, vreemd is gegaan, zich tegoed doet aan jonger vlees dat nog niet lubbert. Ik zou het mijn slaap niet kwalijk mogen nemen, het is een natuurlijke gang van zaken, maar het maakt me jaloers. Ik vertrouw mijn slaap niet, waarom verstopt hij zich? Waarom komt hij niet?

Eigenlijk heeft het zoeken naar mijn slaap geen zin. Mijn slaap komt en gaat wanneer het hem goeddunkt. Soms duurt het twee dagen voordat mijn slaap weer voelbaar is. Als hij weer terug is na zo'n lange periode, dan is hij extra zwaar. Altijd! Als hij zich daarop terugtrekt in mijn oren, dan ben ik volslagen doof, kruipt hij in mijn voeten, ik kom nauwelijks vooruit, zit hij in mijn handen dan hou ik onmogelijk mijn rug recht. Hij vertelt nooit waar hij geweest is en ik durf het niet te vragen. Ik heb het recht niet om mijn slaap te ondervragen, ik heb alleen de plicht om blij te zijn als hij weer terug is.

Slaap, mijn lieve slaap, mijn meest ontrouwe vriend, waar ben je? Maar een antwoord verwacht ik niet meer. Ik weet het zo langzamerhand eigenlijk wel zeker. Mijn slaap wil mij niet meer.

De klok van vijf nadert.

Ik stap uit bed, schenk me een koffie in om mijn lichaam de slaap te laten vergeten. Het lukt niet. Naar buiten moet ik om mijn slaap te zoeken. Ik vervloek het dat mijn kleren zich zo gemakkelijk laten vinden. Buiten vriest het. De schaarse sneeuwvlokken dwarrelen rondom de paar andere slapelozen, die als standbeelden door deze spooknacht schuiven. Ik schuivel mee. Het grauwe licht dwarrelt op met elk zuchtje wind. De straten zijn grijs. De sneeuw ligt opgehoopt op de stoepranden. Daarachter staan heftig drummende, naakte, zwarte mannen in uiterste extase te slaan op de trommels van de wanhoop. Hun geroffel valt dood en stil neer vlak voor mijn voeten. Niets kan de suizende stilte in mijn hoofd verdrijven. Ook het hoongelach van de voortrazende wolken zie ik alleen maar. Ik hoor werkelijk niets. Duidelijk is dat geen van de dolenden mijn slaap heeft kunnen veroveren, en ik de hunne niet.

Ik blijf dwalen door de stad tot de eerste koffietent open is. Ik stap naar binnen. Met brekende stem bestel ik een koffie, zonder koekjes, zonder suiker, zonder melk, en het liefst nog zonder kopje, maar dat ging niet, zei de bedienster. Het meisje brengt me de koffie en kijkt me bezorgd aan. "Gaat het wel goed?," vraagt ze vriendelijk.

En dan zie ik het. Ik zie haar levendige, wakkere ogen, ik zie de blos op haar gezicht! Haar heerlijk geurende lichaam overweldigt mij. Zij is het, zij heeft mijn slaap gestolen. En niet voor het eerst! "Jij kreng!", gil ik en smijt de koffie over haar mooie handen, handen waarop tot het einde van haar dagen een litteken zal zitten, en trek als een bezetene mijn slaap uit haar lijf.

18 uur later word ik wakker in een zeer nauw sluitend pak, maar uiterst tevreden.