Niet ik vertrek, jullie vertrekken. Dat ik vertrek naar een andere plaats, doet niet ter zake. Het "ik vertrek" is een manier van spreken, het heeft met leven niets te maken. "Ik vertrek" is een frase uit een dode taal die enkel nog uit gewoonte gesproken wordt. Ik vertrek niet, jullie vertrekken. Ik ga met mij mee, altijd, jullie gaan niet met mij mee.

Jullie verdwijnen één voor één achter de horizon. Dat doet niet de horizon. De horizon reist niet achter me aan. Welk een grootheidswaanzin om te veronderstellen dat zoiets machtigs als een horizon achter iemand, achter mij, aan zou reizen? De horizon blijft staan en zal de eeuwen trotseren. Jullie verdwijnen achter de horizon. Waarom vertrekken jullie? Waarom doen jullie het voorkomen dat ik vertrek? Het is een vraag, geen verwijt, ik begrijp van het leven nu eenmaal bitter weinig.

Één voor één waden jullie door de rivier van het vergeten die net langs de horizon stroomt, en verdwijnen. Jullie verdwijnen. Één voor één. Laten niet meer gevulde ruimtes na. Lucht en land en daartussen niets. Het maakt me triest. Ik ben alleen. Omdat jullie vertrekken. Sole mio.