Overvallers die direct op de kassa afstormen zijn kassagericht. Het woord werd gebruikt door, naar ik meen, een winkelier wiens winkel al verschillende keren was overvallen. Zijn remedie was om zo weinig mogelijk geld in de kassa te hebben, en dus om mensen zoveel mogelijk te laten pinnen. Dat zou veel kassagerichten er van weerhouden nog een winkel te overvallen.

Een voordeel van cash is dat het de aankopen zo lekker privé houdt. De kassagerichte overvallers zijn hiermee dus een instrument geworden ter verslechtering van de privacy. Een verjaardagscadeau kopen voor je partner wordt zo echt een crime, tenzij je werkt met gescheiden bankrekeningen.

Maar daar kan de winkelier op zich niets aan doen.

Hij is wel schuldig aan de algemene trend, die we al vaker geconstateerd hebben, om iets te zeggen over mensen in termen van eigenschappen, in termen van wat mensen zijn en minder in termen van wat mensen doen. Kassagericht ben je, terwijl al wat de dieven deden het aflopen op de kassa was. Beter ware het te zeggen: "de dieven richtten zich op de kassa." Niet verwonderlijk, want daar is het geld. Dat is veel logischer en beschrijft de situatie veel beter. Door de term kassagericht te gebruiken lijkt het er haast op dat de dieven een genetisch bepaalde aantrekkingskracht voelen tot een kassa.

Dat lijkt me tamelijk absurd.

Ik pleit er dus voor dit woord niet meer te gebruiken.Maar ik vrees dat ik te laat ben. Het woord kassagericht wordt hier en daar al gebruikt. Overigens niet alleen maar om er overvallers mee te typeren. Een slogan als: "wees klantgericht, niet kassagericht" ben ik ook al eens tegenkomen. Het gericht zijn op de kassa duidt hier op het vullen, niet op het legen ervan. Hetzelfde geldt voor een zin als "Zijn ze bij de Fiat niet wat teveel 'kassagericht'?

Is er wel vaker sprake van een hergebruik van het verkopersjargon in een criminele context? Het zou me niets verbazen.

Verwijzingen

Henk Ellermann
Zaterdag, 28 maart, 2009 - 00:32Laatst herzien op Woensdag, 8 april, 2009 - 20:23